Week 7: Coffeeshop ziek

De meeste mensen in mijn omgeving weten dat ik van de week in een coffeeshop ben beland. Niks mis mee. Maar niemand weet wat er eigenlijk gebeurde… Enigzins is het ook wel gênant, dus ik heb het niet durven vertellen. En hoe gek het ook klinkt, als ik het hier plaats is het helemaal niet zo erg meer om het te vertellen. Terwijl dit blog door miljoenen mensen wordt gelezen!

Het was voor mij alweer een paar jaar geleden dat ik wiet had gerookt. Ik word er vreselijk duf van, dus de enige keren dat ik het leuk/lekker vond was in de experimenterend fase… toen ik 16 was. Dat is 10 jaar terug mensen. Daarna nooit meer gedaan omdat ik ook wel kon slapen zonder wiet.

Afgelopen week was ik met twee vriendinnen uit Spanje in Amsterdam uit eten. In Spanje blowen ze wel, maar het is daar illegaal, dus ze waren zeer nieuwsgierig naar de coffeeshops. Dus we zijn na het eten eventjes gaan kijken bij de dichtstbijzijnde coffeeshop. Zij voelden zich erg ongemakkelijk, dat was aan alles te zien. Ze leken een beetje zenuwachtig! Erg grappig.

Ik haalde een joint (de lichtste van de lichtste) voor 5 euro en liep er mee terug naar de meiden. Meteen kwamen de telefoons te voorschijn om ermee op de foto te gaan en uiteraard te versturen naar hun vriendjes in Spanje. Een mooi tafereel om waar te nemen. Echte toeristen.

Nu is het niet dat een joint roken voor mij iets nieuws is, ook het bezoeken van een coffeeshop was me niet onbekend. Maar mijn reactie op die paar trekken van de joint wel. Ik werd gewoon ziek! Ik voelde me zooooo lamlendig worden. Slappe armen, tintelende benen, knoop in mn maag… warm koud warm koud… ik kreeg m’n gedachtes niet meer goed. En die twee meiden tegenover me werden juist super loom en lacherig. Bij hun was juist de spanning er af.

Ik MOEST naar buiten. Ik dacht dat ik zou flauwvallen, overgeven, hyperventileren… ik wist het niet. Alleen dat ik naar buiten moest, maar hoe kwam ik daar? De wereld draaide.

M’n vriendinnen zagen gelukkig wel in dat het niet zo goed ging met me en namen me mee. Eenmaal buiten was het eigenlijk snel weer over. Frisse lucht doet wonderen blijkbaar. We hebben daar even met de uitsmijter gesproken over zieke mensen in coffeeshops. Schijnt dit dus heel normaal te zijn. Het gebeurt aan de lopende band zelfs. En het is niet te verklaren waar het vandaan komt. Het is niet te herleiden naar rokers/niet-rokers of wat je gegeten hebt etc. Dus zo bijzonder was het eigenlijk niet! Maar het was wel weer een nieuwe ervaring 🙂

No worries pap, ik denk niet dat ik dit snel nog eens doe 😉

One thought on “Week 7: Coffeeshop ziek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *