Week 45: Muziek kopen op straat

Normaal koop ik nooit iets op straat. Ik zeg ook altijd dat ik al lid ben van de KRO, doneer aan Oxfam Novib en dat ik me voor GreenPeace in zet. Niks is zo vervelend als die jongeren met een map onder de arm in de winkelstraat! Ook die bandjes op straat die cd’s verkopen loop ik voorbij. Een straatmuzikant kan nog wel eens wat krijgen, maar ik koop geen cd’s. Dan zou ik ook alle albums van die panfluit indianen uit Emmeloord in huis hebben… nee, sorry.

Maar dit keer hadden ze me te pakken. En ik ben er niet trots op. Ik had een zwak moment. De beste knul kwam uit Estland en stond met z’n vrienden cd’s te verkopen op station Sloterdijk. Het was vrijdagmiddag en ik wilde graag naar huis. Ik was moe en had vreselijk zin om mijn bank te knuffelen. Maar daar stond ie, Joonas. Joonas speelt de bas in een Estonian rock band. En hij hield me tegen met de vraag of ik van rock muziek hou. Nou was ik verrast omdat er nooit iemand in het station iets staat te verkopen (altijd buiten voor de ingang), laat staan dat er muziek werd verkocht zonder een band in de buurt. Maarja, Josien houdt wel van een beetje rock (beetje dan he), dus ik bleef staan.

Wat ie vertelde: Ze hebben geen platenmaatschappij, bewust voor gekozen overigens. Ze zijn met hun eigen geld naar Nederland gekomen om cd’s te verkopen. En ze zoeken fans. Dat was duidelijk. Oh en een cd was 15 euro. Als hij beter Engels sprak had ie er wel even bij mogen vertellen dat het om Metal Rock ging. Maar dat deed ie dus niet.

En ik had moeten zeggen:
– Speel eens een stukje dan (ookal hadden ze geen instrumenten bij zich)
– Waarmee kan ik het vergelijken?
– Waarom sta je in godsnaam op Sloterdijk te verkopen?

Het enige wat ik zei was:
– Waarom zou ik hier geld voor betalen.

Waarop hij zei:
“Be open minded and try something new. You have to listen to our cd and embrace it”

Tsja… daar ging ik he. Alsof ie wist wat ie moest zeggen! Hij daagde me gewoon uit… eikel. Dus ik heb nog enigszins moeite genomen om af te dingen naar 10 euro en toen had ik opeens een cd gekocht. Kon ik eindelijk m’n bank wat liefde geven met wat nieuwe muziek op de achtergrond. Eindelijk weekend!

De cd ging thuis in m’n laptop en het eerste nummer klonk door de speakers. Het intro van de cd is een rustig gitaartje, prima gitaartje. Dat ging een minuut door en toen dacht ik nog: “Valt me best mee tot nu toe”. Maar dan roep je het op jezelf af he. Nog geen 2 seconden later begon er een kerel te schreeuwen, ging de drummer helemaal los op een onnavolgbare beat en was het leuke gitaartje ingeruild voor een gillend kind. En omdat m’n oren nog niet helemaal kapot waren geblazen kon ik de basgitaar van Joonas nog net horen… De stop knop had ik al snel gevonden.

En ik gaf ze nog een kans, ik heb nummer 2 en 3 ook geprobeerd te luisteren! Echt waar! Ik ben geen nieuwe-muziek-barbaar, maar dit gaat er bij mij niet in. Wat een herrie en wat een slechte teksten. Absoluut niet mijn muziek! Met z’n “you have to embrace it”… Ik zal nooit meer muziek kopen op straat!

Dus, mocht je dit lezen en ben je open minded naar nieuwe muziek? Ik heb een fijn cd-tje liggen die je mag overnemen voor 10 euro 🙂 De band heet trouwens Defrage, ze hebben een wikipedia page!

One thought on “Week 45: Muziek kopen op straat

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *