Week 38: Dam tot Damloop

Het is nu 10:00, ik ben nog thuis. Inmiddels goed gegeten, spullen liggen klaar en in principe ready om naar Amsterdam te vertrekken. Beetje zenuwachtig…

De Dam tot Damloop, mijn ouders moesten even achter hun oren krabben toen ze het me hoorden zeggen. Als er iemand namelijk een hekel had aan hardlopen, dan was ik het wel. Wij (mijn zus, broertje en ik) gingen vroeger met onze ouders mee op zondagochtend (!!) hardlopen bij de AVnop. Maar ik niet. Ik stond vaak huilend bij de start, had zijsteek of liep thuis al stampvoetend door het huis in de hoop dat ik thuis mocht blijven. Niks voor mij. Beetje in m’n eentje een rondje rennen. Waarom?? Vond er niks aan. VRE-SE-LIJK.

En toch ga ik er straks aan beginnen… Ik kan inmiddels 12 km doorlopen, maar dat gaat niet heeeel soepel. De Dam tot Damloop is 16,09 km (precies 10 Engelse Mijl). En om nou te zeggen dat de laatste 4 km op karakter kunnen of dat de mensen langs de route me er wel door heen schreeuwen… ik moet het nog maar zien.

Ik heb geen streeftijd, ik wil em gewoon uitlopen. Mocht ik em uitlopen, dan graag binnen 1 uur en 45 minuten (gebaseerd op een tempo van ongeveer 6 min 20sec per kilometer). Dus toch wel een beetje een streeftijd hahaha :S Spannend!!

straks meer… Als ik het haal…

Klaar voor de start!!

Klaar voor de start!!

Zo. I did it! EN HOE! Tering…

Om 12.36 van start. Lichtelijk opgefokt en zenuwachtig, maar wel op de goede manier. Als ik em maar uit zou lopen! Het ging ook allemaal zo snel. Voordat ik t wist rende ik onder Nemo door en liep ik op de snelweg. Best bijzonder!! Uiteraard is die tunnel lang en benauwd, maar dat stuk ging redelijk goed.

Ik heb waarschijnlijk echt als autist gelopen. Met m’n oordopjes in en blik op oneindig was ik even helemaal alleen in de massa. Dat kan beter in hoofdletters: MASSA. Want tering wat was het druk. Echt even wennen, want die 45.000 man loopt normaal niet bij Bloemendaal/Overveen in de duinen 🙁 Maargoed, focus op de muziek en m’n eigen gedachten.

Bij de 9 kilometer kwam toch wel de twijfel. Ik ben over de helft, maar ik moet nog zover. Zal ik dan nu de eerste meters wandelen? Nee, want er stonden weer mensen langs de route te kijken. En no way dat mensen medelijden met mij gaan hebben. Stukje door. Kom op. Naar die 10km, misschien kan je daar wandelen. Hup!

Maar nee, bij de 10km kwam juist een leuk liedje in m’n playlist voorbij. Daarop kan/mag niet gewandeld worden: Pearl Jam – Alive (lees: gitaren). Dus nee, nog ff stukje rennen! Maar de 10 tot 11 km was een gemene. Lang recht stuk met wind tegen. Maar doorzetten! Daarna ging het wel weer ff en de 12km was dan al snel in zicht. Nog maar 4 km, die laatste 4 die ik op karakter moet doen zijn al ingegaan! En ik zit nog steeds onder m’n streeftijd! Chill.

Nou niet zo chill eigenlijk. Die laatste kilometers, met name de laatste twee, waren een mentaal spel met mezelf. Ik wilde zo graag even wandelen, maar dat kan natuurlijk niet met zooooo veel mensen die je staan aan te moedigen. En ik weet ook dat wandelen pijnlijker is en dat de laatste meters dan nog zwaarder worden. Dus NEE, niet wandelen. Tandjes op elkaar. Denk aan die borrels die Carmen aan je beloofd heeft komende week. – Ja maar ik ben kapot… – Denk aan dat Griekse strand waar je over twee weken met Hilda ligt. – Ja maar mn heupen doen pijn… – Denk aan je blog, want hoe vet is het als je niet hebt gewandeld en ook nog eens een goede tijd neer zet! KOMAAN! – Pfff okee… – Laatste meters ff sprinten? Wat kan je nog, wat heb je nog in je? (welkom in het brein van Josien). – Ahhh ok! Let’s get this over with!

Bij de finish nog ff de handjes in de lucht, wat een hoogtepunt! Uitgelopen, niet gewandeld en een tijd van 1.42 (dacht ik)! SUPER KICKEN!! Ok, ik had vreselijk last van een runnershigh, ik stond helemaal happy-de-peppy te zijn in m’n eentje. Uiteraard gelijk de familie app gebruikt om m’n euforie in te delen. Wat een feest.

Uiteraard daarna m’n collega’s opgezocht en ervaringen gewisseld. Wat een dag. Wat een prestatie. Wat een verrassing vooral! Nooit gedacht dat ik dit uit m’n lijf kon halen!

Thanks iedereen voor de succeswensen, lieve berichtjes en aanmoedigingen! Ik heb het gehaald 🙂 Nu thuis op de bank, aan het denken hoe ik er weer vanaf kom.. auw.

Ongeveer 2 km voor de finish, het goede gesprek met mezelf…

Mijn persoonlijke uitslag. 1:40:47 !!

Mijn persoonlijke uitslag. 1:40:47 !!

Been there, done that, got the medal 😉

2 thoughts on “Week 38: Dam tot Damloop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *