Week 37: De toren van de Grote Bavo Kerk

foto: H. van de Moosdijk

Cultureel dingetje dit keer. En och, ik heb er weer een veel te lang verhaal van gemaakt…

Als inwoner van Haarlem (4 jaar alweer) moet je toch wat van je stad weten, zeker als het zo’n prachtige historie heeft! Het is er fantastisch, met alles er op en er aan, maarrrrr… er is toch wel 1 gebouw die de aandacht trekt. Zeker als je vanaf een afstandje kijkt: de Grote Bavo Kerk. Een imposant groot bouwwerk, middenin de stad. Meters boven de oude fabriekjes en arbeiderswoningen. Een toevluchtsoord voor vele gelovigen in de barre tijdperken die onze geschiedenis kent…

Maargoed, zo bar is het nu niet. Sterker nog, het was heerlijk 25 graden toen ik in m’n zomerjurkje de toren ging beklimmen 😀 Afgelopen weekend waren het namelijk Open-Monumenten-Dagen en kon je overal gratis naar binnen. Zelfs in monumenten die normaal niet open zijn voor publiek. Ik kon kiezen uit honderden oude pandjes, maar die zijn lang niet zo interessant als de Grote Bavo. Dus ik ging de bezichtiging doen, samen met Maaike, die de laatste 2 tickets voor een rondleiding had gescoord! We werden gewaarschuwd dat tassen en slippers uit den boze waren. Je kon klem komen te zitten of uitglijden… Hmmm… dit is een bijzondere tocht!

Uiteraard hadden we een over-enthousiaste gids. Een wat oudere man, aandoenlijk gemotiveerd om deze jonge groep mensen te vertellen over ‘zijn’ pareltje. Deze meneer kon echt vanaf het begin af aan niet stoppen met vertellen over de details die de Middeleeuwse kruiskerk rijk is. Van tierelantijntje hier, tot symboliek daar, het was alsof we in een boek van Dan Brown liepen. Overal zit wat achter! En dan heb ik het niet over alle grafzerken waaruit de gehele vloer bestaat, want ja, daar zit ook een heleboel achter! Creepy…

De rondleiding was specifiek gericht op de toren, en al snel stonden we te kijken naar een maquette om het grotere geheel te kunnen overzien. Meteen een uitleg over bouwstijlen, technische vaktermen en een zeer ingewikkeld verhaal over de architectuur. Uiteraard met enthousiasme verteld.. maarrrr ongeduldig als we waren: wij wilden wel heel graag naar boven! Gelukkig liepen we al snel in de richting van de trap.

Deze wenteltrap begint heel modern, netjes afgewerkt, met een trapleuning aan de zijkant. Maar dat is tot aan de entree van de organist, op de eerste etage. Sneaky even gekeken achter het bizar grote muziekinstrument en doorrrrr naar de volgende etage. De trap werd steeds smaller, het metselwerk steeds stoffiger… Tussendoor werden we gewaarschuwd voor de dode vleermuis, of we hier van af wilden blijven in verband met hondsdolheid… jaja, serious business in de Grote Bavo.

En toen… opeens… stonden we boven het plafond van de kerk! In een grote donkere ruimte keken neer op de houten gewelven. Die gewelven zijn aan de onderkant versierd met bladgoud, schilderwerk en mooie afbeeldingen: het plafond in de kerk. Echter, aan de bovenkant is het een enorme houten constructie dat zichzelf overeind houdt (ja, wederom een technisch ingewikkeld verhaal). Verder liggen er in deze ruimte nog wat oude werktuigen, een bak zand voor als er brand uitbreekt en een oud hamsterrad (?) waarmee ze vroeger hout naar boven takelden (serieus, een van onze deelnemers heeft even getest of ie ’t nog doet). Echt even terug in de tijd!

Maar na deze mysterieuze ruimte tussen plafond en dak werd het tijd voor het klokkenspel! Eentje waar je natuurlijk naar uit kijkt 😉 Weer een etage omhoog, via een NOG smaller trappetje: eerst de plek van de beiaard. Uiteraard even op een paar toetsen van het carillon geslagen om Haarlem te ontregelen. Serieus. En weer (!) door naar de volgende etage (nu echt één voor één op de trap): het balkon! We konden eindelijk echt van het uitzicht genieten! Bizar ver kijken. Van Schiphol naar Noordwijk, naar IJmuiden, naar Wormer en Amsterdam. Je kan het allemaal zien. Tenmisnte… als het wat minder heiig is dan afgelopen zondag 😉 Je ziet aan de foto’s ons uitzicht in ieder geval! Echt super om te zien hoe de stad is opgebouwd uit allerlei rare huisjes. Bizar dicht op elkaar. “Amsterdam in het klein”, als ik mezelf dan een keer mag quoten. Natuurlijk ook mijn eigen huis gezocht, maar helaas onherkenbaar 🙁

Een teleurstelling was dat we nooit naast de klokken zelf kwamen te staan. Te veel lawaai en de klokken hangen in het bovenste gedeelte van de toren, waar we dan weer net niét heen mochten vanwege de veiligheid.

Na een korte 10 minuten op het balkon werden we toch wel heeeeeeeeeeeel vriendelijk verzocht om weer naar binnen te gaan, de kerk zou gaan sluiten namelijk. Deze rondleiding zou maar 30 minuten duren en we stonden pas na anderhalf uur boven. Lang leve onze enthousiaste tourguide! Uiteraard schiet er dan ook door je hoofd: goed voor je blog, jezelf insluiten in een kerk! Maar nee… nee nee… Nee.

Op de terugweg naar beneden (nu heel blij dat we niet op slippers waren of tassen bij ons hadden) werden we hier en daar toch nog even in bepaalde gangetjes en nisjes begeleid. Onder het mom van “nu u er toch bent, dit moet u ook nog even zien”. Heerlijk.

Eenmaal beneden: de gids bedankt, snel een kaarsje aangestoken, het graf van Frans Hals bekeken en met een kleine huivering nog eens naar alle grafzerken op de vloer gekeken. Echt griezelig. Dan Brown-griezelig. Maar nu kan ik in ieder geval zeggen dat ik dit jaar ook iets cultureels in mijn eigen stad heb gedaan! Zeker een aanrader!

mysterieuze ruimte tussen plafond en dak

het enorme orgel

versierd plafond

sneak peak bij organist

achter de schermen

daar linksachter, naast de Brouwersvaart, staat mijn huis… Die ene met dat dak!

Dak-selfie!

IMG_1029 IMG_1032 IMG_1037 IMG_1039 IMG_1044 IMG_1048 IMG_1053 IMG_1072 IMG_1074

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *