Week 27: Liften

Ik ben geboren en getogen in Kraggenburg. Waar? Ja, Kraggenburg. Het mooiste groendorp in de (noord oost) polder! Nu weet ik dat de helft van mijn lezers niet weet waar dat ligt (en de andere helft komt er juist vandaan), dus even een kleine uitleg: in the middle of nowhere 😉 Mijn ouders en (grote) vriendengroep woont daar en ik kom er graag terug voor een feestje, borreltje, gezelligheid of old skool bier drinken/gooien. Zo ook dit weekend.

Om in dat dorpje te komen, moet je mensen kennen met een auto. Met het ov is het ronduit k*t om er te komen. Vanuit Amsterdam ben je met 1.5 uur op station Kampen Zuid en daar wordt ik altijd opgehaald. Tot de laatste keer, niemand kon. Als grap geroepen “Ik ga wel liften!” maar uiteindelijk niet gedaan.

En dan wordt er een paar weken daarna geroepen: “goed voor je blog!” Tsja… dat is zo’n uitspraak die meestal nergens op slaat… maar nu juist als uitdaging klonk! Dus zo gezegd, zo gedaan. Thuis een stuk karton van m’n IKEA kast verpakking afgehaald en heel groot KRAGGENBURG er op geschreven. Aan de andere kant toch ook maar ENS geschreven, want dat is het dorpje waar je de afslag moet nemen vanaf de grote weg richting m’n geboorteplaats. Zo, op naar de polder!

Onderweg uiteraard weer een beetje zenuwachtig aan het worden. Kei harde muziek uit m’n oordoppen en ondertussen m’n vriendinnen op de hoogte stellen van m’n plannen. Het eerste advies: “Niet met vreemde mannen meegaan” was natuurlijk heel flauw… Maar wat als niemand me meeneemt?? Ik moet natuurlijk wel een plan B hebben! En ow… ik heb helemaal geen paraplu mee! Stom! Dus lichtelijk opgefokt en zenuwachtig kwam ik aan op Kampen Zuid.

Met een enorm bord stap ik uit de trein richting de parkeerplaats. Die moest ik helemaal oversteken, de weg aflopen richting de rotonde en daar ergens langs de weg zou ik gaan staan. Zo. Nu denkt iedereen dat ik geen geld, vrienden of familie heb. Sneu! Positief blijven, niet te lang stil staan bij wat anderen denken. Huppakee. Bord uit en duim omhoog! NEEM ME MEE!

Uiteraard stopt er niet meteen iemand. Vooral heel veel mensen die gebaren dat ze een andere kant op moeten. Dus dat bordje KRAGGENBURG moest ik al snel omdraaien naar ENS. Maar helaas… alsnog iedereen die z’n handen omhoog doet. Alsof het een universeel gebaar is voor SORRY! Helaas ook mensen die gebaren dat ze een andere kant op gaan en vervolgens toch achter mij afslag ENS pakken… eikels.

Maar opeens stopte er een auto! Helemaal super. Ik er heen rennen natuurlijk! Een vrouw alleen: “Ik ga naar Dronten, dus ik kan je er bij de volgende afslag weer afzetten. Ben je daarmee geholpen?” Nou… nee, helaas. Dan sta ik niet alleen op een gevaarlijke plek, maar ook op een plek waar geen ruimte is voor andere bestuurders om te stoppen… Jammer!

Daarna nog flink geflirt met vrachtwagenchauffeurs (zou helemaal een grappig verhaal zijn natuurlijk) en heel snel m’n bord opgeborgen toen er een paar kneuzen aan kwamen rijden met neon licht onder de auto. Nee bedankt, dan weer liever niet.

Ondertussen, in de verte, hingen hele donkere wolken… Daarbij waaide het ook behoorlijk hard. M’n bord waaide ook bijna uit m’n handen. Had soms beide handen nodig om em bij me te houden. En toch.. die donkere wolken. Ik bleef eerst staan. Nog ff proberen… ik sta hier nog maar net!

Maar toen begon het te spetteren. En ik stond er net 45 minuten. Niemand wilde me meenemen… zelfs geen enge mannen waar m’n moeder me voor had gewaarschuwd. En de regen zette door. Dus toen gaf ik het op. Ik moet nog minimaal 5 minuten terug lopen naar het station om droog te kunnen staan, dus ben maar terug gaan lopen 🙁 En ondertussen plan B (Ellen) gebeld om me te komen halen… Super jammer!!

Dus ja, ik heb vals gespeeld, maar het wat een serieuze poging tot liften! En het is echt leuk… als iemand je meeneemt.

Thanks Ellen voor ’t ophalen, we hebben er in ieder geval om kunnen lachen!!

20140705_120551             20140705_120648

One thought on “Week 27: Liften

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *