Week 2: Iyengar Yoga

Ik tegen een collega: “Vanavond ga ik Iyengar Yoga uitproberen…”

“WAT voor yoga?”

Ja, dat wist ik eigenlijk ook niet. Na wat verhalen van collega’s over scheten tijdens de yoga en moeilijke standjes die je lang moet kunnen volhouden, was ik nog niet veel wijzer. Ik heb gegoogled, heb geprobeerd me door de termen als asana’s, sutra’s en pranayama te worstelen, maar uiteindelijk vond ik toch dat ik blind deze les in moest. Dan kan ik tenminste een eerlijke mening vormen. Dus ik heb niet verder gelezen.

Eenmaal bij de sportschool en een beetje gepraat te hebben met een wat dikkere dame, werden we (letterlijk) op het matje geroepen door Tanya, onze Russische yoga lerares. Ik kreeg een matje, een riem, twee houten blokken, een deken, een stoel en een hardschuim blok… Ehm… wát ga ik hiermee doen?? Misschien heel vreemd, maar nog voordat we waren begonnen, had ik het woord ‘sutra’ al vervangen voor Kamasutra en was de Russische lerares (die inmiddels de riem in handen had) in dit plaatje een beetje eng geworden.

De eerste oefening was erg simpel: voeten naast elkaar, armen gestrekt boven je hoofd en je zo lang mogelijk maken. Deze oefening bleef simpel tot ze zei: “Push your feet down on the floor, pull your knees up and turn your hips inside. All at the same time”. Jammer dat er geen spiegel was, want ik had graag mijn eigen gezicht willen zien!

Bijzonder trouwens; na deze eerste oefening hoorde ik al vrouwen om me heen puffen en zwaar ademen. Ik snapte het blijkbaar echt niet…

De oefeningen daarna voelde ik wel. Iets met mijn handen en voeten plat op de grond, ellebogen en schouders naar buiten draaien, schouderbladen naar binnen, kont omhoog, maar heupen naar beneden etc… Moeilijk uitleggen wat we moesten doen dus… Uiteindelijk bleek dat mijn beenspieren te kort zijn. Zou je niet denken als je weet dat ik 1m80 ben. Met gestrekte benen kan ik dus niet met mijn handen de grond aanraken en dan zijn je beenspieren te kort. Dus tijdens deze oefeningen had ik houten blokken nodig om mijn voeten of armen te ondersteunen. „Ow zijn ze daarvoor! Gelukkig! Ik ben in geen van deze standjes (heerlijk woord) omgevallen, maar volledige beheersing van mijn spieren mis ik wel.

De laatste oefening was een bijzondere: zorgen dat je niet in slaap valt. Niks voor mij, dacht ik nog. Op je rug op de grond, de onderbenen op een stoel, gewikkeld in een deken en dan je ogen dicht. Tanya deed de lampen uit en sprak nog heel even wat lieve woordjes en zo hebben we voor mijn gevoel 10 minuten stil gelegen. Proberen te ontspannen. En iedere keer als Tanya zei dat ik niet aan iets moest denken, dacht ik natuurlijk aan ALLES. De hele rambam van die dag kwam weer voorbij! Woehoe, weer een oefening die ik niet kan 🙁

Uiteindelijk dus geen zweetplekken, geen scheten tijdens de oefeningen en ook geen inspirerende standjes. Een deceptie? Mwah, ja wel een beetje. Ik hoopte verrast te zijn! Dat ik enthousiast daar weg zou gaan. Of op z’n minst het gevoel te hebben dat ik iets heb gedaan. Maar ik heb vooral last van mijn nek en morgen waarschijnlijk last van mijn te korte beenspieren. Jammer, maar het is net niks voor mij. Ik moet OF helemaal afgemat worden tijdens een conditietraining OF juist geheel meditatief aan het werk gaan (dat laatste weet ik overigens niet zeker). Maar zo half er tussenin wordt em niet. Ik ben dan te snel afgeleid denk ik. Dan weer die vrouw met die strakke onderbroek onder haar sportbroek, dan weer de mensen die op de gang praten, dan weer het irritante licht in de zaal, dan weer dat Russische accent en die riem…

Nee, ik heb 1 ding geleerd: geen yoga meer voor mij. Namasté

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *