Week 12: Backstreet Boys in Concert!

Toen ik in november hoorde dat mijn all-time-favorite-boyband naar Nederland kwam, twijfelde ik geen moment: ik MOEST er heen. Een berichtje naar mijn vriendinnen was genoeg: we zouden klaar zitten zodra die kaarten in de verkoop gingen. Backstreets Back, Alright! No way dat dit uitverkocht zou zijn zonder dat wij een kaartje hadden. Gelukkig gebeurde dit ook niet! Wij hadden 5 tickets weten te bemachtigen!

Dit was het concert waar ik als 6, 7, 8, 9, 10, 11 en 12-jarige heeeeeeeeeeel graag heen wilde! Ik had alle Hitkrant posters van de helden boven mijn bed hangen en ze waren mijn publiek als ik (stiekem) hun liedjes ten gehore bracht in mijn slaapkamer. Uiteraard met een deobus als microfoon. Zwijmelend en dromend keek ik met vriendinnen Jessica en Marye naar video’s van onze idolen op TMF. Och, die goeie ouwe tijd.. Waar is de tijd gebleven meiden!?

Een concert was echter altijd te duur. Waarschijnlijk iets van 100 gulden voor een kaartje en mijn moeder heeft vast gezegd dat ik het dan maar zelf moest betalen… Goede manier om er voor te zorgen dat je dochter er niet meer heen wil 😉

Maarrrr… na 15 jaar is het geld van de mannen (eindelijk) op en nemen ze een nieuw album op. En daar hoort een wereldtournee bij! Super idee heren, kon niet beter! Nu heb ik geen toestemming of geld van m’n moeder nodig. De prijzen zijn echter niet verandert, 50 euro voor een veldticket 🙁 Ik begrijp mijn moeder opeens…

Gisteravond was het eindelijk zo ver, we mochten naar Ahoy! Onderweg al het Greatest Hits album door m’n oordopjes en stiekem wegdromend zoals ik vroeger deed. Eenmaal met de meiden bij elkaar sloeg de hysterie toe. Tanja deed alvast haar dansje bij Larger Than Life, Jessica zong I Want It That Way en Yvonne claimde Brian al voor zichzelf. Nog even een quote van Ellen: “Doe mij Howie maar, die wil toch niemand. Heb ik ‘em mooi voor mezelf.”

Om 7 uur waren we bij Ahoy en stond er zo’n ontzettend lange rij dat we zijn omgekeerd om nog even lekker te eten. We gingen dan wel naar BSB, maar een uur in de kou hadden we er niet voor over. Uiteindelijk kwamen we om half 9 terug: geen rij bij de entree, geen rij bij de garderobe, pinautomaat of de zaal. Top! En na ons eerste biertje gingen de lampen in de zaal uit…

GILLEN!!! Holy moly wat een decibel geweld! Woehooeeee daar gaan weeeeeee!

Heel bijzonder, maar op het moment dat ik ze op het podium zag, maakte het kind in mij echt een klein sprongetje van vreugde. Ik was er ECHT. Blijkbaar wilde ik dit toch wel heel erg graag. En ze hadden ook nog eens mijn favo outfit aan: de witte pakken!!! Kon niet beter haha! Daarna was het meezingen met de kaskrakers The Call en Incomplete. Uiteraard kwamen ook nummers van hun nieuwe album langs. Op die momenten bleef het (vergeleken met de andere nummers) angstvallig stil in de zaal en gingen wij bier halen. Zo misten we dus niks.

Van I Want It That Way en We’ve Got It Going On tot Quit Playing Games With My Heart en Show Me The Meaning Of Being Lonely… Die kenden we allemaal en we dansten onze ingestudeerde dansjes van vroeger. Een feest der herkenning! Heerlijk je hart ophalen. En stiekem de mannen naast ons uitlachen omdat ze met hun vriendinnen mee moesten naar dit vrouwenfeestje. Arme stakkers…

Terug naar het podium: De Backstreet Boys deden het eigenlijk best goed! Ze zongen niet vals en de liedjes waren herkenbaar. En dan dansten ze er ook nog bij! In eerste instantie vonden we dat super fantastisch gaaf, maar naar verloop van tijd zagen we dat de choreografie ook nog 15 jaar oud was… Heerlijk fout!

BSB kom je dus zeker tegen in de foute top 100. En dat komt door de enorme drama in alle liedjes. Het is over de top drama zelfs. In ieder lied zit zoveel emotie dat je zelf niet meer weet wat je er mee aan moet. Maar als 10 jarig meisje is het natuurlijk het einde van de wereld als een lekkerding als Nick Carter met een zwoele stem zingt:

Baby listen to me when I say:
I will love you more than that

Nou, dan smelt je dus… Nu niet meer, helaas. Nick Carter is zo’n verwaande en arrogante vent geworden dat je eerder om zijn zielige moves lacht dan dat je verliefd wordt. Nee Nick, naar je kruis grijpen en jezelf laten betasten door de vrouwen is niet bepaald charmant meer… Alhoewel, het gegil in de zaal moedigde hem wel aan!

Na 1,5 uur zwijmelen kwam de toegift met de nummers die je het liefst wilt horen: Everybody en Larger Than Life. Tanja kon EIN-DE-LIJK haar dansje doen! Nog heel even springen, gillen, dansen en genieten van dit jeugdsentiment… en toen zat het er weer op. Terug naar de realiteit… of toch de afterparty…? Nee… toch maar naar de taxi. Nog heel even de taxichauffeur bestookt met ons zangtalent ALL YOU PEOPLE CAN’T YOU SEE, CAN’T YOU SEE!! Hij kende de Backstreet Boys niet eens!

En toen ons bed in. Fijn naar dromenland met de Backstreet Boys. Morgen weer gewoon werken en volwassen doen… Wat een top avond!

Marloes wil ik nog even in het bijzonder bedanken voor haar gastvrijheid! Ze ging niet mee naar het concert, maar heeft ons er heen gebracht, bood haar huis aan als slaapplek en haar wekker ging om 6:00 ‘s morgens. Heldin! Super thanks!! We zouden niet weten hoe we anders allemaal weer thuis waren gekomen.

bsb3

Backstreet Boys

bsb5

Backstreet Boys

p.s. ik krijg van veel mensen de vraag wanneer ik een blog schrijf. Maar je kan je mailadres hier achterlaten, dan krijg je automatisch een mailtje wanneer ik weer wat geschreven heb 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *